اَتّا از کارای خطرناک اَغوز روشی هسته. کسی که خوانه اَغوز بَروشه وِنا به چن تا مَسَله دقت هاکنه. * اَگه مهارت دار لو بوردنِ بلد نییه هیچوقت بخاطر چن تا کِل اَغوز شه زندگی جه بازی نَکِنه، بخاطر اینکه خله از آدِمای ناشی دارِ سر جه دکِتنه یا بَمردنه یا کِل و شِل بینه. * اَغوز روش وِنا اَتا فکر اساسی شه کَلّه وسته هاکنه مثلا کِلای ضد ضربه شه سر بِهِله یا لااقل اَتّا کِلای ضخیم شه کلهی سر بِهِله تا از

درخت به در حیاط اکثر اهالی دهستان بنافت جهت مصرف اهل منزل وجود دارد که آن را به صورت خام ، مربا، تاس کباب ، خورشت به، ته چین و ... مورد استفاده قرار می دهند. مردم این دیار معتقدند که به برای بهبود سرما خوردگی و گرفتگی گلو مفید است. در سال های اخیر عده ای به صورت گسترده اقدام به کشت آن نموده اند. البته با توجه به خشکسالی های اخیر و کمبود منابع آبی بعید می دانم توجیه اقتصادی داشته باشد. به سرشار

دیگه از سرسبزی بنافت خبری نیست. برگ درختان جنگل هم زرد و پژمرده شدن. چشمه ها کم آب یا خشک شدن. ماهیان رودخانه، علی رغم میلشان به استقبال مرگ رفتن. دیگر از آواز خوش بلبلان خبری نیست. حیوانات اهلی هم به نوعی دچار افسردگی شدن. صدای نی چوپان حزن انگیز شد. دیگه مرغ خانه مادر بزرگ هم تخم نمی زاره. میوه درختان سیاه ریشه فندقی شدن. حتی مورچه ها حال و حوصلهی بیرون آمدن از لانه را ندارن. زمین ه

پل سفید، شهری که همه ی دودنگه ای ها با وه خاطرات دارنه. قبل از دهه چهل تموم دودنگه ای ها پیاده یا با اسب و قاطر مسیر سی چهل کیلومتری ره طی کردنه و به پل سفید رسینه. شه وسائل ره این شهر روتنه بعد تموم مایحتاجِ شه خنواده ره از بازار تهیه کردنه و گردستنه شه مله. در اواخر دهه چهل وقته جاده درست بیّه با چن دستگاه اتوبوس و نیسون این جه راه جم آمد و شد کردنه. ( راننده های اتوبوس مسیر دودانگه به پل